Giuliana Chirinos Saavedra wint het Groot Nederlands Dictee voor anderstalligen

17 maart, 2008 om 2:43 pm | Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

15/03 Joost Verheyen wint derde keer op rij Groot Nederlands Dictee

Joost Verheyen uit Beringen-Paal heeft voor de derde maal op rij het 14de Groot Nederlands Dictee van het Davidsfonds en Knack bij de Specialisten gewonnen.
Met slechts zes fouten liet de winnaar de Kortrijkzaan Hugo Van Malder achter zich, die met acht fouten tweede werd. Elsie Ribbens uit Zingem behaalde de derde plaats.

Bij de Liefhebbers ging de Nederlander Hans Bliek met de hoofdprijs aan de haal. Het dictee voor anderstaligen werd gewonnen door Giuliana Chirinos Saavedra uit Deurne.

In het Miniemendictee, voor de derde graad van het basisonderwijs, toonde Alexander Geldhof uit Izegem zich de sterkste. Sophie Vandendriessche uit Ichtegem won het Cadettendictee, voor de eerste graad van het secundair onderwijs.

De beste Scholier, voor de tweede graad van het secundair onderwijs, was Laurenz Peleman uit Zottegem. Bij de Junioren haalde Tim Van Der Heyden uit Roosdaal het.

(uit Gazet Van Antwerpen)

(Felicitaciones Giuliana. Eres un orgullo para tus amigos y compañeros de CULO :-))

Advertenties

aan wie wil / a quien sea

17 februari, 2008 om 11:03 am | Geplaatst in Uncategorized | Plaats een reactie

aan wie wil

6 februari, 2008 om 3:42 pm | Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

4 februari, 2008 om 2:31 pm | Geplaatst in Uncategorized | Plaats een reactie

ellen1.jpg

irracional

28 januari, 2008 om 2:17 pm | Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie
Tags:

La fe es ciega, dicen. Acaso razón lo sea también Y qué puede cegar la razón? Por qué alguien interpreta algo de la manera más ilógica cuando se le plantean opciones muchas más lógicas?
El ser humano es mucho más complejo de lo que pensamos. A veces sería cómodo dejar que un ordenador tomara control de mis decisiones, quizás acertaría más. Pero eso es discutible, claro.
El caso es que una persO.na me hizo ver lo absurdo de mi razón, que no funcionó como programada, que soy humano y puedo ser (“muy” – esto lo añado yo) absurdo a veces. Mis defectos y mis virtudes hacen de mí quien soy, pero también los que me rodean forman parte de mi, y debo aprender a ver que están ahí. Aprovecho para quitarme la venda que tapa mis ojos, abrirlos bien, aprender de las incongruencias pasadas, y para agradecer la honestidad brutal pero que a veces es necesaria. No es este un texto literario, o quizás sí, porque la palabra escrita es a veces la mejor manera de expresarme, y ene stos momehntos esto era lo que quería decir.

23 januari, 2008 om 6:51 pm | Geplaatst in Uncategorized | Plaats een reactie

Krimp

kramp

kreet!

kroop,

kruit?       

Michel Tanghe

amberes de afuera / antwerpen van buiten uit

22 januari, 2008 om 12:31 pm | Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

stainful steel

19 januari, 2008 om 3:16 pm | Geplaatst in Uncategorized | Plaats een reactie

verano del ’74 (y II)

16 januari, 2008 om 5:52 pm | Geplaatst in Uncategorized | Plaats een reactie

dit ben ik small

De Teckel van 2007

11 januari, 2008 om 12:37 pm | Geplaatst in Uncategorized | Plaats een reactie

(click para leer la traducción al español)

De Teckel :

Ik was eigenlijk wel verbaasd zoveel vaandels en bekende politici te zien aan de ingang van de onze lieve vrouwe kathedraal…

Wat moesten al die vlaamse leeuwen daar ?

Een serene begrafenisstoet en eerbetoon aan de oprichter van eens een klein partijtje, ondertussen uitgeroeid tot de enige hoop van een aanzienlijk percentage van een klein volkje…

Straffe kost dacht ik zo bij mezelf en mijmerde weg naar een nog niet zo lang verleden waar ik toen nog dagelijks mijn hond uitliet in een antwerps park…

Daar liep ik op vrij frequente tijdstippen ( meestal op zaterdagmiddag ) de stichter der vlaamse partij tegen het lijf. Ook hij liet zijn hond uit – blijkt dat we toch allemaal een beetje hetzelfde zijn en dezelfde gewoontes/ geneugtes van het leven hebben. Hij, op zijn sloffen voorzichtig kleine stapjes zettend over het aarden padje, je zag dat het een man op leeftijd was die een beetje met zijn gezondheid aan het sukkelen was. Dit zou niets anders dan een voor snel te vergeten BV VB ontmoeting geweest zijn mocht het niet dat er zich een klein oponthoud zich voordeed.

Tijdens de eerste confrontatie, rees er zich, en voor in de sfeer te blijven, een rassenprobleem… Deze keer echter niet het zogezegde verschil in mensenkleur maar wel een verschil in hondenras. Zijn aan de leiband vastzittende kleine teckel voelde zich zwaar bedreigd door de spontane goedbedoelde begroetingen van mijn loslopende spaniel. De in paniek geraakte teckel wou zo snel mogelijk het hazepad verkiezen doch hing vast aan mijnheer de stichter. Wankelend riep hij mij toe dat het verboden was om honden los te laten lopen … Ondertussen bleef mijn spaniel vrolijk rond de teckel en benen van de stichter rondspringen. Ik zei dat het enkel goedbedoeld was en dat honden sociale beesten zijn die graag contact maken met mekaar zonder de minste agresieve bedoeling whatsoever. Toen brak er een scheldtirade uit van de grijsaard met zijn hoornen 60-ties brilletje en dreigde ermee om de politie te bellen…Met hun politieke doctrine in mijn achterhoofd, beslistte ik dan maar om tergend langzaam mijn immer goedgemutste spaniel tot de orde te roepen. Ik beken dat ik niet zo vriendelijk meer was tegen hem dan mijn hond tegenover de zijne. Toen de honden uiteindelijk uit mekaar waren, drong een afscheid zich op… De tegenpartij angstig to het schyzofrene af, vloekend en vluchtend naar de uitgang van het park, de teckel voorop – hij er vlak achter – het was al bij al een korte leiband – zo’n snel mogelijke pasjes zettend om te kunnen volgen.

Ik vervolgde mijn weg en liet mijn spaniel terug de vrije loop.

Dat was onze eerste ontmoeting, bij alle daaropvolgende was de koude oorlog uitgebroken. We meden elkaar als kiespijn. Als de grootvader van de partij mij in de verte zag aankomen veranderde hij van richting of kwam hij zelfs het park niet meer in. Einde van het enige sociale contact van de teckel,

Nu is hij dood en ik denk bij mezelf – wie gaat ernu met de teckel wandelen ?

Bartolomeo


El Teckel

De hecho me sorprendió ver tantas banderas y políticos famosos a la entrada de la catedral…

Por que había tanto león flamenco?

Un sereno cortejo en honor al fundador de un partido que alguna vez fue pequeño pero que se convirtió en la única esperanza de un porcentaje nada despreciable de una población pequeña…

Una pena, pensé para mis adentros y medite mi camino a un pasado no tan remoto en el que yo solía pasear a mi perro en un parque amberino…

Allí me tropezaba con frecuencia (casi siempre un sábado por la tarde) al fundador del partido flamenco. El también paseaba a su perro – al parecer somos todos un poco los mismos, con los mismos placeres y costumbres. Del arrastrar de sus pies en pasos cortos sobre el caminito de tierra podías concluir que se trataba de un señor mayor de salud degradada. Habría olvidado inmediatamente ese celebre encuentro de no haber sido por una ligera demora.

Durante en primer encuentro, se presento, muy acorde al ambiente, un problema de raza… esta vez no se trataba de la así llamada “diferencia de color de piel” sino de una diferencia entre razas perrunas. Su teckel, sujeto por una correa, se sintió de pronto amenazado por los espontáneos saludos de mi juguetón spaniel. El teckel, en medio del pánico, habría emprendido la huida de no haber estado amarrado al señor fundador. Con voz quebradiza me grito que estaba prohibido dejar sueltos a los perros… mientras tanto seguía mi spaniel brincando alegremente alrededor del teckel y las piernas del flamenco ilustre. Yo le dije que lo hacia con las mejores intenciones, que los perros son animales sociables que buscan el contacto entre ellos sin la menor agresividad whatsoever. Entonces rompió en insultos el hombre canoso con sus lentes sesentosos de carey y amenazó con llamar a la policía… con su doctrina política en el fondo de mi cabeza, decidí, con desafiante lentitud, llamar a la calma a mi siempre encapuchado spaniel. Confieso no haber sido tan amable hacia él como mi perro lo había sido con el suyo. Cuando los perros se separaron, se apresuró una despedida. El oponente, esquizofrénico del miedo, huía maldiciendo hacia la salida del parque, el teckel adelante, el, inmediatamente atrás (era una correa corta), dando pasitos rápidos para seguir el ritmo.

Volví a soltar a mi spaniel y seguí mi camino.

Ese fue nuestro primer encuentro. Todos los demás fueron una guerra no declarada. Nos evadíamos como se evade el dolor de muelas. Cuando el abuelo del partido me veía venir en la distancia, cambiaba de dirección u optaba por no entrar al parque. Fin del único contacto social del teckel.

Ahora que el ha muerto me pregunto… quien saca ahora a pasear al perro?

Volgende pagina »

Blog op WordPress.com.
Entries en reacties feeds.